Na 40 jaar is mysterieuze dood Natalie Wood nog altijd raadsel

Ze was beeldschoon met haar donkere haar en uitdagende oogopslag, bruisend van leven… en pas 43 jaar toen ze de dood vond. Het is al bijna veertig jaar geleden, maar voor Natalies dochter is het nog steeds een ondraaglijk mysterie. Heeft haar vader Robert Wagner het gedaan?

De fatale dag voor Natalie Wood was de laatste zaterdag van november. Tijdens dat weekend, in 1981, maakte ze een uitstapje met haar man, Robert Wagner, en een vriend van hen, acteur Christopher Walken. Drie acteurs bij elkaar dus. Robert Wagner kennen de wat oudere lezers onder ons nog wel als de fameuze Dief van Washington, en Christopher Walken doet nog steeds volop mee in Hollywood. Natalie Wood is voor velen slechts een herinnering. Maar goed, terug naar dat weekend. De kinderen van Natalie en Robert, de drie meisjes Natasha, Courtney en Katie, blijven thuis, bij hun eigen vrienden. Heel begrijpelijk, en hun ouders vonden dat ook prima.

Alleen de oudste dochter, Natasha, heeft een naar gevoel over het boottochtje van haar ouders. Ze wilde daarom veel liever dat haar moeder thuisbleef, zo schrijft ze in het boek dat ze over de tragische zaak schreef. In More Than Love: An Intimate Portrait of My Mother, Natalie Wood, zegt ze: “Het weer, de hele sfeer… ze voelden gevaarlijk aan. Ik huilde, mijn hart bonsde in mijn keel en ik kon nauwelijks ademhalen.” Natalie wilde echter van geen enkel zorgelijk gevoel horen en stelde haar dochter gerust – ze zou echt weer heelhuids thuiskomen. 

Het nare voorgevoel van Natasha blijkt helaas terecht. Veel meer dan terecht zelfs, want haar moeder vindt dat weekend de dood. Natalie Wood, pas 43 jaar, wordt levenloos gevonden in de Stille Oceaan. Ze is verdronken. Hoe kon dat gebeuren? Wat is er precies aan vooraf gegaan? Het laat Natasha nog steeds niet los. Hoewel op Robert, Natalies echtgenoot, vele jaren ouder dan zijn vrouw (inmiddels is hij negentig jaar), eigenlijk meteen de verdenking viel. Een verdenking die nimmer geheel is verdwenen… Maar Natasha gelooft niet in hem als dader.

Hoe kon een uitstapje van drie vrienden zo rampzalig aflopen? Terug naar 1981. Nadat ze die zaterdag aan boord zijn gegaan, wordt er al meteen flink gedronken. De beide heren hebben kennelijk een kwade dronk over zich want ze gaan ruziemaken. Over Natalie. Zij heeft er al snel genoeg van en gaat naar haar kajuit. De mannen kiften over haar toekomst. Christopher vindt haar een geweldige actrice die haar talenten moet benutten, ze moet blijven acteren. Terwijl Robert haar liever als huisvrouw achter het aanrecht ziet. Is hij jaloers? En waarop dan? Op de aandacht die ze krijgt van mannen? Of op de roem die haar ten deel valt? Hoe dan ook, om zijn eigen mening kracht bij te zetten, slaat hij een wijnfles kapot. Christopher moet uit haar leven verdwijnen, schreeuwt hij. Daarna gaat ook hij naar de kajuit die hij met zijn vrouw deelt.

Arme Natalie, overgeleverd aan twee mannen die beiden menen te weten wat het beste voor haar is. Of misschien vooral wat voor hen zelf het beste. Wat zij ervan vond, weten we al helemaal niet. Hoe dan ook, als Robert bij de kajuit van hem en Natalie komt, is zij nergens te bekennen. Hij alarmeert meteen de kustwacht om op zoek te gaan naar zijn vrouw.

De zoektocht levert geen enkel resultaat op. Maar… het kleine motorbootje dat bestemd is om passagiers van de boot aan land te brengen, ligt niet langer langszij. Waarom niet? Waar is het? Vier uur later wordt het gevonden, in een baai in de buurt, maar van Natalie geen spoor. Waar is ze? Twee uur later wordt dat ontdekt… De kustwacht vindt haar lichaam in het water.

Robert is totaal overstuur, schrijft Natasha in haar boek. “Hij bleef maar vragen of er iets was wat hij anders had kunnen doen. Het enige wat hij kon bedenken, was dat Natalie had geprobeerd het bootje weer vast te maken aan de grote boot nadat het kennelijk was losgeslagen. Ook de politie en de lijkschouwer komen tot de conclusie dat haar dood een ongeval geweest moet zijn: Natalie hoorde de jol tegen de boot slaan, wilde hem vastmaken, maar gleed uit op het natte dek.”

Een aannemelijke verklaring? Wie zal het zeggen? Robert is intens aangeslagen en treurig, al sluit dat niet uit dat hij iets met Natalies dood te maken heeft. Zou hij in dat geval niet juist tranen met tuiten huilen? Hoe dan ook, al snel duiken er geruchten op. Natalies dood zou iets met hem te maken hebben.

Dochter Natasha beweert alleen dat dat echt niet zo kan zijn. Robert Wagner – die niet haar biologische vader is – heeft geen enkele schuld aan de dood van haar moeder. In die bewering wordt zij tegengesproken door de derde man aan boord. Jazeker, die was er, namelijk de kapitein. Dat hij, Dennis Davern, ook laat doorschemeren dat Robert weleens iets te maken kon hebben met Natalies dood, haar misschien zelfs in het water heeft gedúwd, doet diens reputatie geen goed.

Maar Natasha gelooft niets van Daverns zware beschuldiging. En dat maakt ze in haar boek heel duidelijk. “Al jarenlang,” schrijft ze, “wordt Roberts leven verwoest door valse beschuldigingen en verzonnen schandalen. Mijn moeder heeft geen stem meer maar ik wel.” Natasha meent zeker te weten dat Robert stapeldol was op zijn vrouw. “He loved her more than life itself,” schrijft ze. Ze noemt hem in haar boek RJ en zegt dat niemand in hun omgeving ooit zijn liefde voor haar moeder heeft betwijfeld. Net zomin als zijn totale wanhoop na haar overlijden. “We zullen nooit zeker weten hoe mijn moeder in het water is beland,” schrijft ze. “Ik richt me op de dingen die ik wel weet: dat mijn vader mijn moeder nooit pijn gedaan zou hebben, dat hij haar gered zou hebben als hij had geweten dat ze in gevaar was.”

De oudste dochter van Natalie Wood wil alleen nog denken aan Roberts liefde voor haar moeder en aan de liefde van haar biologische vader ooit voor zijn vrouw. “Mijn moeder is niet tragisch en verdoemd. Zij wijdde haar leven aan de kunst, aan haar kinderen en aan haar man.” Haar moeder leefde vanuit haar hart, dat weet ze zeker, en dat is ook hoe ze ongetwijfeld herinnerd wil worden. Niet vanuit haar dood maar vanuit haar leven.

Mooie woorden, en heel begrijpelijk voor de dochter van een verdronken moeder. Maar wat was het nu? Een noodlottig ongeval of een geval van moord? Daar zei Natasha’s voorgevoel niets over en het blijft onopgehelderd. Robert Wagner, die afgezonderd leeft in Aspen, is nog nooit van iedere verdenking ontheven. Ook nadat de zaak opnieuw werd onderzocht , in 2011, liefst dertig jaar na de tragedie, is hij een verdachte gebleven. Min of meer in elk geval. Hij is volgens de politie van Los Angeles nog steeds een ‘persoon van belang’. Nadat de zaak heropend was, kon na nieuw onderzoek namelijk nog steeds geen heldere conclusie getrokken worden. Het blijft mogelijk dat Natalie Wood vermoord is.

“De precieze locaties van de blauwe plekken, het aantal blauwe plekken én het ontbreken van hoofdletsel en kneuzingen in het gezicht, wijzen erop dat ze de blauwe plekken heeft opgelopen vóórdat ze in het water belandde,” zo staat in het autopsierapport. Dat duidt erop dat er voorafgaand aan haar verdrinking een worsteling heeft plaatsgevonden. Wie heeft Natalie belaagd? Wie heeft haar die blauwe plekken toegebracht?

Het is onbekend. Het valt niet vast te stellen. En dus… “Gezien de onbeantwoorde vragen en het beperkte aanvullende bewijs, vindt deze lijkschouwer dat de doodsoorzaak ‘onbepaald’ moet blijven.” Ook met die conclusie als onmiskenbaar feit, blijft Natasha er volkomen van overtuigd dat het niet Robert Wagner is geweest die de dood van haar moeder op zijn geweten heeft. “De tijd heeft de pijn in zijn ogen niet verminderd als hij praat over het verlies van mijn moeder. Het is geen overdrijving en geen cliché als ik zeg dat een deel van hem samen met haar die avond is gestorven.” Zij blijft in hem geloven. “Mijn vader is onschuldig!” houdt zij met kracht vol. Dat de tijd het zal leren, is in dit geval onwaarschijnlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *