Column: Too big to bully

Het heeft even geduurd, maar is nu toch een feit: de Brexit. Het Europees Parlement heeft afscheid genomen van 73 Britse parlementsleden. Op 31 januari trok het Verenigd Koninkrijk zich terug uit de Europese Unie. Ook Nigel Farage, oprichter van de Brexit Party, nam er op spectaculaire wijze afscheid van het parlement. Samen met zijn Brexit-kornuiten zwaaide hij jolig met kleine Britse vlaggetjes, ter afscheid van hun collega-parlementariërs. Veel landgenoten van andere, meer EU-gezinde partijen hielden het niet droog. “Ik weet zeker dat ik op een dag weer in deze zaal ben, om onze terugkeer naar het hart van Europa te vieren,” zei de Britse groene parlementariër Molly Scott Cato, voordat ze in huilen uitbarstte en in de armen van collega’s viel.

Hoe dramatisch wil je het hebben. Ik denk dat de Britten over een aantal jaren dolgelukkig zijn met hun keuze om dit zinkende schip te verlaten. Weer baas zijn over eigen land. Hoe fijn is dat? Zelf het immigratiebeleid bepalen, geen torenhoge bedragen meer aan Brussel overmaken en niet hoeven meedoen aan die belachelijke klimaatplannen.

Het feit dat Farage op zijn vingers werd getikt toen hij met een Brits vlaggetje zwaaide, geeft de engheid van het EU-instituut aan. Daar zijn nationale vlaggen namelijk sinds kort verboden. Het is vies om trots op een land te zijn, vanaf nu is Europa één grote natie. Of we nu willen of niet. Het zorgde voor nog meer woede bij Farage, die nogmaals uitsprak: “Laat het voor alle mensen duidelijk zijn: we houden van Europa, maar haten de EU. Een ongekozen, ondemocratisch instituut.”

En daar heeft hij gelijk in. Veel mensen praten over Engeland dat uit Europa gaat. Dat gaan ze helemaal niet. Ze gaan uit een verschrikkelijk eng instituut, geleid door machthebbende bobo’s. In heel Europa stemde men tegen een Europese grondwet en toch drukte Brussel het er doorheen. Ze pakten de macht. Zonder dat ook maar één iemand op deze mensen heeft gestemd. En nu spelen ze de baas over ons. Hoe noemen we dat ook alweer, als een land ondemocratisch wordt overgenomen? Dat heet een bezetting. Niets meer en niets minder. Nederland wordt al sinds 2005 bezet. Maar omdat deze bezetter ons niet bombardeert, er geen soldaten door de straten lopen en niemand in een concentratiekamp wordt gestopt, wordt de overname massaal geaccepteerd. Zelfs als de belastingen stijgen, de spaarrente verdwijnt en het land jaarlijks met honderdduizenden niet-westerse allochtonen wordt gevuld, dan nog vinden we het prima. Hadden we maar dezelfde ruggengraat als het Verenigd Koninkrijk. Zoals Farage al zei: “Engeland laat met deze Brexit zien dat het zich niet langer laat pesten. Wij komen tegen de pestkop in opstand. The British are too big to bully.”

Carlo Willemsen
carlo@teampress.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *