Column: Kleurenblind

Ik groeide op met het fantastische Ajax uit de jaren negentig. Nadat de Champions League gewonnen werd, pakten de Amsterdammers ook de wereldbeker. Ik genoot vooral van Frank Rijkaard (de teruggekeerde routinier die Ajax bij de hand pakte), Nwankwo Kanu (een heerlijke dribbelaar) en Patrick Kluivert (de jonge spits die de ene na de andere bal in de touwen knalde). Toch lag mijn hart bij Feyenoord, waar ik fan was van de vleugelspelers. Regi Blinker en Gaston Taument. Snel, technisch en een ramp voor iedere back. Eind jaren negentig kreeg Bonaventure Kalou mij op de banken. Heerlijke speler. Dat al deze voetballers een andere huidskleur hadden dan de mijne, viel mij in die tijd niet op. Laat staan dat het mij interesseerde of überhaupt bezighield. Lekker belangrijk.

Het is 2019 en de tijden zijn veranderd. We leven in een land waarin het racistische klimaat in Nederland het nieuws domineert. Met als dieptepunt een André Hazes die het in zijn hoofd haalt om in zijn privédomein vier Zwarte Pieten uit te nodigen. Het leverde hem een publiekelijk standje van diverse BN’ers op. En natuurlijk dook de media hier gretig bovenop. Het gaat tegenwoordig alleen nog maar over ‘kleur’. Wij tegen zij. Voordat de hele Pietendiscussie losbarstte, had ik me in mijn leven nog nooit met kleurverschillen beziggehouden. Ik zag het simpelweg niet. Mensen zijn mensen. En Zwarte Piet was Zwarte Piet. Daar zag ik echt geen donkere medemens in. Alleen de gedachte al…

Maar nu, na al die negativiteit, met hulp van de media, ben ik voor het eerst gaan nadenken over kleur. In gedachten ging ik terug naar mijn jeugd. Had ik eigenlijk donkere klasgenootjes? Geen idee, ik zou het zo uit mijn hoofd niet eens weten. Tijd dus voor de fotoboeken. En ja hoor, verrek, toen ik de klassenkiekjes terugzag, stond daar inderdaad een aantal donkere kindjes op. Ik wilde nog meer weten, dit was interessant. Eens denken. Op welke andere plekken bevond ik me als kind? De voetbalvereniging. Ik pakte de elftalfoto van mijn enige kampioensjaar. De D’tjes. Krijg nou wat, vijf spelers waren niet van Nederlandse komaf. Destijds niet doorgehad. Wat een eyeopener. Ik groef nog wat verder. Van welke voetballers had ik posters op mijn kamer? Wat grappig, dat waren de spelers uit de inleiding van deze column. Donker van kleur. Dat ik daar na al die jaren toch nog achter ben gekomen. Zo voelt het dus om mensen in hokjes in te delen. Dank je wel Kick Out Zwarte Piet. Zonder jullie was ik voor altijd kleurenblind gebleven.

Carlo Willemsen
carlo@teampress.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *